{"id":5893,"date":"2018-08-19T08:48:57","date_gmt":"2018-08-19T07:48:57","guid":{"rendered":"https:\/\/esperanto.berlin\/?p=5893"},"modified":"2018-08-21T11:09:36","modified_gmt":"2018-08-21T10:09:36","slug":"kofi-annan-al-uk-en-berlin-1999","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/kofi-annan-al-uk-en-berlin-1999\/","title":{"rendered":"Grusswort von Kofi Annan Berlin 1999"},"content":{"rendered":"<p>Anl\u00e4sslich des Todes von Kofi Annan, des ehemaligen UN-Generalsekret\u00e4rs, soll an sein Verh\u00e4ltnis zu Espranto erinnert werden.<\/p>\n<p>In seinem Grusswort an den\u00a0 84a Esperanto-Weltkongress in Berlin 1999 (im Orginal auf Englisch) war der letzte Satz auf Esperanto und lautete \u00bb<strong>En tiu spirito, mi deziras al vi plenan sukceson<\/strong>\u00ab Der damalige Generaldirektor des Esperanto-Weltbundes UEA, Osmo Buller erinnert sich, dass er seinerzeit auf Wunsch von Annan die \u00dcbersetzung per FAX \u00fcbermittelt habe. Sp\u00e4ter verwendete Annan den Satz auch in seinen Grussworten an die Weltkongresse\u00a0 in Tel-Aviv (2000) und Zagreb (2001 ).<\/p>\n<p>Das weist auf einen gewissen Fortschritt hin, denn Aleksej Salomatov erw\u00e4hnt in \u00bb\u00a0<i>La Ondo de Esperanto<\/i>. 1997. \u21165 (36)\u00bb \u00fcber den\u00a0 <a href=\"http:\/\/esperanto-ondo.ru\/Uk1990.htm\">Weltkongress in Adelaide<\/a> (A\u016dstralien, 19\u201326 Juli 1997) dass Kofi Annan ein Grusswort geschickt h\u00e4tte, in dem er vermieden habe, das Wort\u00a0<strong> \u00bbEsperanto<\/strong>\u00ab ausser im Namen von UEA zu erw\u00e4hnen.<\/p>\n<h2>Grusswort von Kofi Annan Berlin 1999<\/h2>\n<p style=\"padding-left: 30px;\">Kun plezuro mi sendas bondezirojn al la 84a Universala Kongreso de Esperanto. Vi kunvenas je la fino de tumulta jarcento, kiu atestis je la pintoj kaj la abismoj de la homaj kapabloj. Multaj mondaj evoluoj rajtas ankora\u016d nin dubigi kaj maltrankviligi. En unu regiono disvasti\u011das paco, en alia ekfuriozas genocido. Sen-egala lukso apudas teruran malri\u0109on \u2014 la staton, en kiu restas kaptita kvarono de la monda lo\u011dantaro. Tutmondigo nin enretigas \u0109iam pli dense, dum maltolero nin plu disigas. \u0108iu progreso estas necerta; la defioj, kiujn ni frontas, fari\u011das \u0109iam pli kompleksaj.<\/p>\n<p style=\"padding-left: 30px;\">Hodia\u016d la monda tagordo postulas de la \u015dtatoj novajn ideojn, novajn rimedojn, novajn politikajn enga\u011dojn. Pli kaj pli ofte montri\u011das, ke la problemoj komunas. Inter la minacoj trovi\u011das kelkaj bone videblaj: terorismo, tutmondaj epidemioj, amasarmado. Aliaj insidas ka\u015de: klimata \u015dan\u011do, narkot-komerco, la \u201clavado\u201d de \u015dtelita mono. \u0108iuj ignoras landlimojn; ili estas \u201cproblemoj sen pasportoj\u201d. Neniu lando sola kapablas ilin forbari. Tial \u0109iu lando bezonas Unui\u011dintajn Naciojn.<\/p>\n<p style=\"padding-left: 30px;\">En tia \u0109iam pli interplektita mondo, konstrui la pacon \u2014 kaj batali kontra\u016d minacoj al la paco \u2014 postulas la partoprenon de \u0109iu civitano kaj \u0109iu lando. Diversmaniere kontribuas al tio la registaroj, ne-registaraj organizoj, komercaj entreprenoj, akademiaj institucioj, sindikatoj, virinaj asocioj kaj multaj aliaj. En la lastaj jaroj, tiaj diversaj fortoj de la civila socio \u2014 la socio, en kiu neniu rajtas sola kaj senkontrole decidi pri komunaj aferoj \u2014 montris sin \u0109iam pli aktivaj je la nacia kaj internacia skaloj. Tio estas tre pozitiva evoluo, \u0109ar \u011di helpas respondecigi la registarojn kaj instigas homojn al kundecidado pri temoj, kiuj rekte tu\u015das iliajn vivojn.<\/p>\n<p style=\"padding-left: 30px;\">\u0108e Unui\u011dintaj Nacioj, \u0109iuj \u0109i kunrolantoj povas kuni\u011di en komuna klopodo: por ekologia sekureco, por homaj rajtoj, por justeco, kaj tiel plu. UN da\u016dre prezentas malfermitan pordon al vivinda estonteco, praktikan forumon por la efika kunsolvado de mondaj problemoj, surbaze de la universalaj idealoj listigitaj en la \u0108arto. Kiel instruas afrika proverbo: \u201cLa Teron ni ne posedas, sed prizorgas por la posteuloj\u201d. Je \u0109i tiu historia momento, plena de esperigaj ebloj, mi dedi\u0109is min al la konstruado de nova fundamento el paco, progreso kaj evoluo, en la kadro kaj per la helpo de Unui\u011dintaj Nacioj. Tian devon, al la nuntempo kaj la estonto, nun frontas ni \u0109iuj. <strong>En tiu spirito, mi deziras al vi plenan sukceson <\/strong>[Im Orginal auf Esperanto].<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p><a href=\"https:\/\/esperanto.berlin\/wp-content\/uploads\/2018\/08\/UK-1999-Berlin-Kongresaj-Kurieroj.pdf\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\" wp-image-5909 alignleft\" src=\"https:\/\/esperanto.berlin\/wp-content\/uploads\/2018\/08\/Pordego-No-2-titel.jpg\" alt=\"\" width=\"201\" height=\"74\" \/><\/a><\/p>\n<p>Das Grusswort wurde in der Nummer 2 der t\u00e4glichen Kongresszeitschrift \u00bbPordego al Kongreso\u00ab vom 2. August 1999 ver\u00f6ffentlicht. (<a href=\"https:\/\/esperanto.berlin\/wp-content\/uploads\/2018\/08\/UK-1999-Berlin-Kongresaj-Kurieroj.pdf\">PDF komplett<\/a>).<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Anl\u00e4sslich des Todes von Kofi Annan, des ehemaligen UN-Generalsekret\u00e4rs, soll an sein Verh\u00e4ltnis zu Espranto erinnert werden. In seinem Grusswort an den\u00a0 84a Esperanto-Weltkongress in Berlin 1999 (im Orginal auf Englisch) war der letzte Satz auf Esperanto und lautete \u00bbEn &hellip; <a href=\"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/kofi-annan-al-uk-en-berlin-1999\/\">Weiterlesen <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[22,38,312],"tags":[313,314,315,316,317],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/par8jA-1x3","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5893"}],"collection":[{"href":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5893"}],"version-history":[{"count":12,"href":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5893\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5910,"href":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5893\/revisions\/5910"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5893"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5893"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/esperanto.berlin\/de\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5893"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}